سحر افروز/درد من را از بین ببرید

سحر افروز/ درد من را از بین ببرید

در لحظه‌ای که مخاطب از پشت در شیشه‌ای نیمه‌شفاف به فضای اجرا نگاه می‌کند، از همان ابتدا با یک تضاد درگیر می‌شود - وضوح و ابهام، مشارکت و تماشای منفعلانه، فریاد و سکوت. اثر تعاملی درد من را از بین ببرید نه تنها پرسشی درباره‌ی درد و امکان‌پذیریِ رهایی از آن مطرح می‌کند، بلکه این تجربه را در فرآیند اجرایی خود جسمیت می‌بخشد: مخاطب با خواندن جمله‌ای که به حذف درد دعوتش می‌کند، وارد فضایی می‌شود که در آن بازی میان نشانه‌ها، اجرا، و مواجهه‌ی مستقیم با دیوار آغاز می‌شود.

دیوار در این اثر نه تنها یک سطح فیزیکی برای نمایش نوشته‌ها و نشانه‌ها، بلکه عاملی روان‌شناختی است که عملکردی دوگانه دارد - مخفی کردن و آشکار کردن. ما دیوارها را می‌سازیم تا چیزی را از نگاه دور کنیم، اما در نهایت آن‌ها حامل تصویری از ذهنیت ما درباره‌ی درد می‌شوند. مخاطب، در حالی که اسپری رنگ را در دست دارد، از شر درد خلاص نمی‌شود، بلکه نوعی تجسم از بازنمایی ذهنی خویش را بر سطح دیوار به جا می‌گذارد. در اینجا، هنر از مرزهای معمولی خود فراتر می‌رود و به ابزاری برای تأمل بر مشارکت، حافظه‌ی جمعی، و محدودیت‌های زبان تبدیل می‌شود.

مکان و نحوه‌ی چیدمان اثر نیز به دقت طراحی شده تا تمرکز و خلوت را به عنوان عناصر کلیدی حفظ کند. موسیقی، نورپردازی محدود، تهویه، و حتی نحوه‌ی قرارگیری میز تجهیزات همگی به گونه‌ای تنظیم شده‌اند که مخاطب در فضای تجربی غرق شود - از لحظه‌ی ورود تا لحظه‌ی شنیدن صدای پایانی که پایان مشارکت را اعلام می‌کند. این ساختار منظم نه به منظور محدود کردن تجربه، بلکه برای هدایت آن به سوی یک لحظه‌ی بی‌واسطه‌ی مواجهه طراحی شده است.

اثر درد من را از بین ببرید به شکلی هوشمندانه از تعامل برای کاوش در مفهوم درد استفاده می‌کند. در نهایت، سوالی که بر دیوار نوشته شده، پاسخی ندارد، بلکه بستری برای تجربه‌ی شخصی مخاطب فراهم می‌آورد. این پرفورمانس، مانند هر اثر تعاملی موفق، نقطه‌ی پایان خود را در ذهن و بدن مخاطب ثبت می‌کند - نه در لحظه‌ی اجرا، بلکه در مواجهه‌ای که بعد از خروج از فضا همچنان ادامه دارد.